Ik moet eerlijk bekennen dat het me dit jaar minder goed lukt om ‘naar Pasen toe te leven’. Jullie bijdragen helpen me om dagelijks even stil te staan bij de lijdenstijd, tegelijk zit ik ook zo weer in mijn dagelijkse bezigheden en in de waan van de dag.
Tot nu. Vandaag werd ik stilgezet en stond ik oog in oog met ‘de lijdende Christus’. In gesprek met een man die manisch-depressieve periodes kent, werd ik geconfronteerd met hoe donker het leven kan zijn voor een mens. Deze man heeft in een manische periode veel overlast veroorzaakt in zijn woonomgeving en weet dat hij binnenkort weer op straat staat. Opnieuw de opvang in en hopen dat hij niet op een zwarte lijst staat, waardoor hij de komende vijf jaar niet meer mag reageren op een huurwoning. Hij vertelde me dat hij vanmorgen naar buiten keek en een stralende, blauwe lucht zag. Hij zou willen dat hij dit in zijn hoofd ook kon zien. Hij ziet alleen maar zwart; de volgende depressieve episode. Geen lichtpuntjes; geen mooie herinneringen of
dierbare mensen om hem heen die het leven even wat mooier kunnen maken. Op dit moment voelt hij het leven als lijden. In zijn verhaal zag ik Jezus voor me. Hangend aan een kruis en uitschreeuwend; “Mijn God, Mijn God, waarom heeft U mij verlaten?” Wat moet hij, en wat moest Hij, eenzaam zijn. Ik voel me machteloos, hij hopeloos. Ik vertel hem wat er door me heen gaat, maar hij heeft er weinig boodschap aan. Het lukt hem niet om op dit moment enige hoop halen uit het feest van Pasen…
10 Minuten later spreek ik een man die buiten op de stoep van de inloop zit. Hij mag niet naar binnen door aangescherpte regels van de gemeente Eindhoven. Hij wordt gezien als ‘niet-hebbend’ – welke over het algemeen Oost-Europese arbeidsmigranten zijn – en heeft door sluiting van ’t Hemeltje al een paar dagen niet kunnen douchen. Niet kunnen scheren of schone kleren aan kunnen doen. Hij vertelt me wat over zijn levensloop; hij is 9 jaar als militair in Afghanistan geweest, had een koophuis en een gezin, maar is beide verloren door ontslag in coronatijd en is nu 4 jaar dakloos. Hij heeft ontbeten met een bij het Kruidvat gejatte bus Pringles en vraagt een wel-rechthebbende bezoeker van de inloop of hij een bekertje limonade voor hem wil halen. Hij ziet mensen de inloop binnengaan die geen Nederlands spreken en begrijpt het niet. Hij voelt zich in de steek gelaten door ons land. “Als ik als een beest behandeld wordt, gedraag ik me als een beest. Ik heb niets meer, ik voel me zelfs een beest”. Waardeloos en uitgekotst. Geen hoop meer op een zinvolle toekomst. En opnieuw zie ik het lijden van Jezus; bespuugd en geslagen, vol met zichtbare en onzichtbare littekens, Hem aangedaan door mensen die Hij liefheeft. Voor wie Hij gevochten heeft… Ook deze man gelooft niet dat er door Jezus lijden heen hoop is op een vredevolle toekomst. “Als er dan een liefhebbende God zou zijn, dan zou hij dit toch niet toelaten? Waar heb ik dit aan verdiend?”
Middenin de lijdenstijd; ik voel me machteloos, verdrietig. Boos en gefrustreerd. Ik snap het, maar ik begrijp het gewoon niet. God, wat kijk ik uit naar het Paasfeest. Naar verzoening en herstel. Naar nieuw leven. Ik voel me dankbaar en geliefd. Ik heb hoop. Dank U Heer Jezus. Wilt U ook hun levens verlichten?
Geef een reactie